Als een terrasienna rode draad lopen de hunker naar de vergane tijd en het verlangen naar weleer door het werk van Enny Huylebroeck. De theatrale distorsies van haar figuratieve expressionisme zijn haar reflectieve lectuur en haar hoogst persoonlijke handschrift van onze lichaamstaal. Haar ont-hullende portretten zijn stuk voor stuk naakten: de achterliggende existentiële tragedie van het verkrampte individu is universeel !