De hunker naar het verleden, de zoektocht naar de verloren tijd loopt als een rode draad doorheen het werk van Enny Huylebroeck. Met de nadruk op een, want Enny's oeuvre ontspint zich voor de toeschouwer als één groot, rozerood, bloed- tot roestrood, siënnarood web.

Wat heet "Verloren Tijd"? Het is niet enkel de vergane tijd, maar evenzeer de verdane tijd - schreef Gilles Deleuze: de tijd verloren met eindeloos, stuurloos, zinloos nietsen.

Enny zoekt de weg terug naar het Verloren Paradijs uit haar veel te korte kindertijd in het toen nog landelijke Brasschaat. Een pastorale symfonie: tegelijk de verwondering van de Kleine Erik en die van de Kleine Prins, de roos en het geitje incluis. Dat is haar vergane tijd.

De verdane tijd omschrijft Enny in één zin: "een dag waarop ik niet schilder, is een verloren dag". Wat je schildert, blijft maar tegelijk is het schilderij zelf ook vergankelijk. Een afgewerkt schilderij is voorbij, de navelstreng verbroken en je moet je reppen om nog net (niet ?) het volgende moment vast te leggen. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw!

Hoe "winbaar" is deze voluntaristische strijd tegen Chronos die - als de bezetene in het schilderij van Goya - zijn kind verslindt? Willen is kunnen, zegt Enny.

"Het doek is nog maar nauwelijks droog of ik heb er al afstand van genomen. Dat schept voortdurend angst. Angst voor niets, umsonst te hebben geleefd".