Om den brode kiest de klassieke portretschilder ervoor zijn model met fotografische nauwkeurigheid op het canvas te krijgen. Of erger nog, het ego te strelen van zijn behaagzieke model, door het als een plastisch chirurg te verfraaien. Opgesmukt en gebalsemd af te leggen, want dood. Maar de ziel van het subject blijft ver-huld.

Enny Huylebroeck ont-hult daarentegen de achterliggende existentie. De modellen komen niet uit de verf zoals ze zouden willen zijn, maar zoals ze zijn. De theatrale distorsies van het figuratieve expressionisme zijn een reflectieve lectuur van de lichaamstaal. Schilderen is Enny's schriftuur van de essentie, de dramatiek, de expressie van het moment. "De blik die ik op de dingen werp, is mijn persoonlijke blik. De subjectieve perceptie van een vrij individu: theatraal, woest, levendig en ongelooflijk boeiend".

Francis Bacon is voortdurend gruwelijk dichtbij: de universele tragedie van het eenzaam verkrampte individu.

Maar ook uit Piet Peere, Lucian Freud en de kunstenaars met wie ze graag het atelier deelt, put Enny gretig haar creatieve élan vital.

Enny blijft volop evolueren: naar steeds grotere, monumentale werken met in het achterhoofd de theatraliteit van Rubens. Het "Pathos zur Erde": goed beseffend dat die pathos anno vandaag als "slechte smaak" wordt beschouwd. Maar "le qu'en dira-t-on" zal kunstenaars die mei '68 bewust beleefden een zorg zijn!